Γενεσιουργός περίοδος, που καθόρισε τη μετέπειτα εξέλιξη της ραδιοφωνίας στην Ελλάδα, είναι η δεκαετία του 1920. Από το 1921 μέχρι το 1926, οι κάτοχοι ραδιοφώνου, ελάχιστοι ομολογουμένως, καταβάλλουν συνδρομή ύψους 500 δραχμών (ποσό υπέρογκο για την εποχή) στη Διεύθυνση «Λαχείου του Στόλου» του Υπουργείου Ναυτικών.
Μετά την παραλαβή του από το Τελωνείο και μέχρι να εκδοθεί η άδεια λειτουργίας του, κάθε ραδιόφωνο σφραγίζεται με εξαιρετική επιμέλεια, σαν να πρόκειται για εκρηκτικό μηχανισμό. Προς το σκοπό αυτό, στο σπίτι του κατόχου αυτού του διαβολικού και άκρως επικινδύνου μηχανήματος μεταβαίνει ολόκληρη κουστωδία από αξιωματικούς του Βασιλικού Ναυτικού, με σπαθόλουρα και περίστροφα, για να το εξουδετερώσει, σφραγίζοντάς το. Η πρώτη απόπειρα εκπομπής ασύρματης τηλεφωνίας επιχειρείται το 1923 από τη ΔΡΥΝ (Διεύθυνση Ραδιοτηλεγραφικής Υπουργείου Ναυτικών) στο Βοτανικό, μέσω ενός πομπού ασύρματης τηλεφωνίας ισχύος 200W, Σουηδικής κατασκευής της εταιρείας Svenska Radio Aktiebolaget.
Ο μηχανικός Ν. Αγγελέας καταθέτει το 1924 την πρώτη πρόταση για ίδρυση Ραδιοφωνικού Σταθμού. Η πρώτη δημόσια εμφάνιση ραδιοφώνου στην Ελλάδα γίνεται το 1924, στη σκηνή του Θεάτρου «Αλάμπρα», στο έργο «Διά του ασυρμάτου». Οι ηθοποιοί, καθισμένοι γύρω από το «ραδιόφωνο», δήθεν απολάμβαναν από τα ακουστικά τους την ακρόαση. Στη συνέχεια, ασύρματες μεταδόσεις επιχειρούν κυρίως κάποιοι καθηγητές Πανεπιστημίου, όπως οι Δ. Χόνδρος και Κ. Πετρόπουλος, με πιο γνωστή τη μετάδοση σχολικής γιορτής από τη Σχολή Μεγαρέως το Μάιο του 1925. Παράλληλα δημιουργούνται διάφορες ομάδες ερασιτεχνών ασυρμάτου, με πιο γνωστή και οργανωμένη τον Όμιλο Φίλων Ασυρμάτου, που ιδρύεται το 1927, με πρόεδρο τον καθηγητή Δ. Χόνδρο. Ένα χρόνο αργότερα, το 1928, επιχειρείται για πρώτη φορά η ασύρματη μετάδοση μιας διάλεξης σε αίθουσα του Παρνασσού, με θέμα τη ραδιοφωνία.
