Την τελευταία δεκαετία, σε ένα καθαρά εικονολατρικό σύμπαν το ελληνικό δημόσιο ραδιόφωνο αύξησε σημαντικά την ακροαματικότητά του. Η μέση ημερήσια ακροαματικότητα της ΕΡΑ, στο πυκνοκατοικημένο πλέον ραδιοφωνικό τοπίο και υπό τη δεσποτεία της τηλεόρασης, από το 3,6% του 1998, αγγίζει σήμερα το 25,6%. Στόχος είναι –και επιβάλλεται να παραμείνει –η ποσοτική αυτή αύξηση να μην υποκρύπτει ποιοτική έκπτωση. Γεγονός είναι ότι στη μάχη με την τηλεόραση το ραδιόφωνο υποχώρησε, τουλάχιστον στην αρχή.
Η εικόνα κατέκτησε την πρωτοκαθεδρία με τις ποικίλες εμφανίσεις και τη συχνά αμφισβητούμενη ποιότητά της. Ωστόσο σήμερα, καθώς η απόλυτη επιβολή της μιας εικόνας, της τηλεοπτικής, συχνά νεκρώνει τη φαντασία και ναρκώνει τη δημιουργικότητα, στο ραδιόφωνο, πέρα από τους σταθερούς θιασώτες του, προστρέχουν και άλλοι που δεν επιζητούν βέβαια την ανιστορική επιστροφή στην προφορικότητα, αλλά επανεκτιμούν τη δύναμη και ταυτόχρονα την ελευθερία που βιώνει ο ακροατής του λόγου στο σχηματισμό της δικής του, της προσωπικής εικόνας, προνόμιο που αφαιρείται από τον σύγχρονο «θεατή» του λόγου.
Σήμερα, η Ελληνική Ραδιοφωνία μετρά 7 κεντρικά προγράμματα ΝΕΤ, Β’ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ, Γ’ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ, ΕΡΑ ΣΠΟΡ, ΚΟSΜΟS, EΡΑ 5, ΦΙΛΙΑ και 19 περιφερειακούς σταθμούς. Η τεράστια ανάπτυξη της τεχνολογίας στους τομείς ραδιοφωνικής παραγωγής και μετάδοσης με τις νέες ονομασίες φέρνει και νέους τρόπους. Όπως και αν ονομάζεται, όμως, όπως και αν λειτουργεί το ραδιόφωνο (επίγεια, δορυφορικά, αναλογικά, ψηφιακά, διαδικτυακά, σύνθετα…), παρά την πολυπλοκότητα της παραγωγής και ιδιαίτερα της μετάδοσης, οι άνθρωποί του οφείλουν να προασπίσουν την ίδια την κύρια ονομασία του. Ανυποχώρητοι, χωρίς εκπτώσεις ήθους και ποιότητας, εμπιστευόμενοι νέες φωνές και φωνές νέων, να προσπαθήσουν να γίνει και να παραμείνει το ραδιόφωνο μία ακτίνα (radius) πολιτισμού, κριτικής σκέψης, δημιουργικότητας, ονείρου, παραμυθίας, συντροφιάς και μία φωνή που, βέβαιη για την ορθοφωνία της, δεν θα διστάζει να θεωρείται «παράφωνη» σε σχέση με το υπόλοιπο ραδιοφωνικό τοπίο και να προσελκύει όλους, όσοι πιστεύουν ότι ο «λόγος» -και με τις δύο σημασίες του–, προκειμένου να διευθετήσει μία θέση στην κρίση και τον αναστοχασμό, ακροάται και δεν βλέπεται.
