Το 1950, τη γενική διεύθυνση του ΕΙΡ αναλαμβάνει ο στρατηγός Χριστόδουλος Τσιγάντες.
Είναι το πρόσωπο που θα αποσαφηνίσει τελικά το νομικό καθεστώς της ΑΕΡΕ και θα συμβάλει στην ουσιαστική, τεχνική ανασυγκρότηση της ραδιοφωνίας, υπογράφοντας συμβάσεις με τους Ιταλικούς οίκους Marconi για την προμήθεια πομπού 150 KW και Magneti Marelli για τέσσερις πομπούς των 5 KW. Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, τίθενται σε λειτουργία οι περιφερειακοί σταθμοί Κομοτηνής, Χανίων, Ρόδου και, τέλος, Κέρκυρας το 1957.
Το 1952 αρχίζει να εκπέμπει τo Δεύτερο Πρόγραμμα με κεντρικό περιεχόμενο τις ειδήσεις, το ραδιορεπορτάζ, τις ζωντανές εκπομπές και ένα μουσικό πρόγραμμα με αποδέκτη το ευρύτερο κοινό. Έτσι, δίνεται η δυνατότητα στο Εθνικό Πρόγραμμα να συνεχίσει τη σοβαρή δομή του προγράμματός του. Ιδρύονται οι Σχολές του ΕΙΡ με σκοπό την εκπαίδευση και επιμόρφωση των τεχνικών και του προσωπικού που ασχολείται με την παραγωγή. Σημαντική θεωρείται η Σχολή ρυθμιστών ήχου. Την ίδια περίοδο το ΕΙΡ προσκαλεί ξένους τεχνικούς για συνεχή συνεργασία: τον Βρετανό H.F. Humphreys, στέλεχος του BBC, και τον Αυστριακό F. Zippl, που συμβάλλουν με την τεχνογνωσία τους στην ουσιαστική τεχνική βελτίωση των εγκαταστάσεων των στούντιο του Ζαππείου και του Δικτύου.
Αρχές του 1953 ιδρύεται η Eλαφρά Oρχήστρα, προκειμένου να υποκαταστήσει τα πολλά μουσικά σχήματα που προσκαλεί το ΕΙΡ, με αμφίβολης ποιότητας εκτελέσεις και περιεχόμενο. Διευθυντής προγράμματος του ΕΙΡ αναλαμβάνει ο Οδυσσέας Ελύτης.
Στις 19 Σεπτεμβρίου του 1954 τελούνται τα επίσημα Εγκαίνια του Τρίτου Προγράμματος, που συγκροτείται σύμφωνα με τα πρότυπα του αντίστοιχου προγράμματος του BBC. Δημιούργημα του Δ. Ρώμα, θεατράνθρωπου και σημαντικού στελέχους για χρόνια του ΕΙΡ.
Αρχές της δεκαετίας του ’60 εντείνεται η προσπάθεια για το περιεχόμενο του προγράμματος. Είναι η περίοδος που αναδύονται παραγωγοί και παρουσιαστές, κυρίως Μουσικών Εκπομπών, οι οποίοι στη συνέχεια γίνονται πρότυπα για πολλούς άλλους που θα ασχοληθούν με το ραδιόφωνο. Ο Μίκης Θεοδωράκης χρησιμοποιεί για πρώτη φορά το μπουζούκι σε ορχήστρα με σολίστα τον Μανώλη Χιώτη, προκαλώντας μεγάλες αντιδράσεις, οι οποίες σταματούν ύστερα από παρέμβαση του ίδιου του τότε Γενικού Δ/ντή Πύρρου Σπυρομήλιου.
